De eerste schoolweek.

Vorige week was het zover. Het moment waar ik vóórdat ik überhaupt overwoog om mij open te stellen voor het krijgen van kinderen al tegenop zag; de eerste schooldag. Nou ja, niet zozeer de eerste dag, meer de jaren daarna. Ik ben nogal gehecht aan mijn vrijheid. En een schoolplein is dan niet het eerste waar je aan denkt.
 
Verder waren we er allemaal aan toe. Jinthe had erg veel zin, en de tijd was rijp. Dat begreep ik ook wel. Vooral dat de tijd rijp was, maar ik nog niet echt. Dat bleek ook wel. Want Jinthe had op de wendag ’s ochtends al gezegd ‘Ik zal dapper zijn’. En je kunt alles van het kind zeggen, maar dapper was ze! Ik nam afscheid van haar toen haar lip trilde, maar ze verbeet zich dapper en toen ik door het raam gluurde prikte haar vingertje al hoog in de lucht terwijl ze in de kring zat. En terwijl ze met een trillende lip me nog een kus hand toe gooide gaf ze antwoord op wat de juf vroeg. Dat is dapperheid. Mijn hart zwol op van trots. Ik liet geen enkel traantje, thuis ook niet. Ik barste gewoon uit elkaar van trots en dankbaarheid.
 
Maar toen het echte naar school. Ten eerste. Wat is dat ineens veel en vaak! Ze gaat meer dagen naar school dan ik werk en ze is 4. Nu gaat dat haar ook prima af. Maar 5 dagen brengt een soort harnas in de tijd met zich mee. Ik ben gewend elke avond te bedenken hoe laat ik op zal staan (ondernemers voordeeltje ;-)) Vrijheid is dat. Maar vrijheid en school gaan niet zo goed samen. De wekker gaat 5 dagen om dezelfde tijd af. Het is een soort harnas waar je je in wringt. Wij hebben wat gewrongen. Want alle jopies, je zit net lekker in je werk en dan moet je alweer naar die school. En dan een boterham eten en dan weer en dan na anderhalf uur alwéér. We zaten ook ineens heel veel aan tafel. Om de haverklap. Best gezellig eigenlijk als ik eerlijk ben.
Dan zijn er de veranderingen aan je kind. Je krijgt een soort modderig varkentje thuis. Het heet buiten spelen en als het dan geregend heeft dan zijn die leuke wit-roze gympen en dat multipak met witte maillots wat ik bij de H&M kocht eigenlijk ineens niet meer zo’n verstandige keus. ‘Loslaten Thess!’ Zei is tegen mezelf. ‘Laat dat kind toch lekker vies zijn en rond raggen in de modder. Wees blij dat ze zich durft te bewegen op een schoolplein en niet in een hoekje schoon staat te wezen.’ Maar wennen is het voor me. Dat moet ik toegeven. En ik heb ook alvast van strijkbare stickers voor op je broek gekocht. Voor het eerste gat.
 
Natuurlijk ben je ook nieuwsgierig wat er dan die hele dag gebeurd terwijl jij thuis bent en geen foto’s meer krijgt van je gastouder. Dus vroeg ik op dag 2 of het goed ging met Jinthe. De juf knikte me zeer overtuigend toe. Zeer overtuigd. ‘Ze heeft gistermiddag een rollenspel op het plein georganiseerd, rollen verdeeld en iedereen moest mee winkeltje spelen.’ Jinthe’s eerste middag. Daar hebben Jur en ik wel even om gelachen thuis. Die red zich wel.
 
Er zijn ook van die grappige misverstanden. Het leek mij wel een mooie moederlijke liefdesdaad om een briefje in haar trommeltje te doen. Alleen ze kan natuurlijk niet lezen! Dus ik had een klein poppetje in het midden getekend met 2 grote poppetjes ernaast (Jur en ik natuurlijk). Met een groot hart erboven en ze hielden elkaars handen vast. Aaaaaaah.. toch? Jinthe komt huis en zegt tegen me: ‘Had je een mooie tekening voor de juf gemaakt mama?’ ‘Uhm… nee? Maar was ze er blij mee?’
 
En dan is er het ‘warme bad’ fenomeen. Als je dan je kind komt halen kom je in een soort warme poel terecht van wachtende ouders. Een héle warme poel. Zodra de school leegstroomt zie je een soort explosie van liefde en aandacht om je heen. De kinderen krijgen allerlei vragen op zich af gevuurd ‘wat heb je gedaan’ ‘was het leuk?’ ‘Met wie heb je gespeeld?’ Het is alsof iedereen zijn liefde heeft opgespaard en het over zijn/haar kind uitstort. Ik deed natuurlijk ook mee met mijn 20 opgespaarde vragen die in de afgelopen 2 uur bij me waren opgekomen. Maar je leert snel. Een kleuter verteld zeer weinig. De mijne ook. Bovendien was ze moe en wilde ze thuisgekomen zich vooral even lekker afreageren. Tegen mij natuurlijk. Ik voelde me vereerd. Ik dacht ‘jij hebt je heel goed gedragen vandaag dat je zo tekeer gaat hier.’
Maar ook dat is inmiddels over. De ‘mama ik kan niet slapen want mijn hoofd is zo druk met school’ heb ik deze tweede week niet meer gehoord. Jinthe is gewend. Ik nog niet… Maar dat komt vast. Over een jaar ofzo.
Categories: Collumns | Leave a comment

De Kater

Het valt elke keer weer rouw op ons dak, is heviger dan van tevoren is in te schatten en duurt vooral langer dan gewenst: De kater. Ik had geen idee dat je op 3 jarige leeftijd al een kater kunt hebben, maar ik kan niet anders dan dit onomstotelijk vaststellen. Jinthe heeft regelmatig een kater. De kater komt na een gebeurtenis buiten de deur. Dit kan, net als bij de volwassen kater, evengoed voorkomen na een leuk als na een minder leuk uitje. De kater doet altijd zijn intrede nog op de plek van bestemming. En wel bij het weggaan. Zelfs na een (voor mij) gezellig thee bezoek waarbij mevrouw mij wel 3 keer heeft gezegd dat ze nu toch wel graag naar huis wil, wordt de kater tóch ingezet. En wel bij de deur. Als we weggaan. Het start met een luidkeels geschreeuw en geroep ‘ik wil niet naar huis!’. Tegen haar zeggen ‘maar net zei je nog wat anders’ is zeer nutteloos en levert enkel harder geschreeuw op. (Kinderen herinneren aan wat ze eerder hebben gezegd om het later tegen ze te gebruiken – uhm ik bedoel hiermee tot inzicht te brengen-, is volgens mij een soort ouderschaps beginnersfout. Eentje die ik graag en regelmatig maak, ook al levert dit werkelijkwaar nooit wat op. Het is alleen al prettig om je eigen ongeloof te uiten van deze bijzondere snelle en intense wisselingen in het peuterbrein. ‘Uh, ik weet niet hoor, maar wat je nu zegt kan ik niet volgen, want net zei je nog…’ Etc. Zeer ineffectief en nutteloos. Wel prettig.)

Goed. Dan volgen nog enkele opvoedpogingen. ‘Jinthe, zeg je nog even bedankt voor alles/het spelen/ de gezelligheid?’ Gevolgd door nog meer geschreeuw. Na enkele pogingen staak ik het opvoeden en probeer de gastvrouw vanuit ons tweeën te bedanken, wat nooit overkomt op de manier dat je zou willen omdat je een schreeuwend kind een jas aan probeert trekken en nog erger, schoenen met veters waar ze stil voor moet staan. Maar beginnende katers zijn niet stil, staan niet stil, en zijn verreweg van opgevoed. Dan fietsen we naar huis. Op de fiets wordt intens geklaagd. ‘Ik wilde helemaal niet naar huis! Waarom moeten we altijd naar huis! Ik wil nog spelen! Ik mis mijn vrienden!’

Zodra ik Jinthe dan van de fiets af til worden de meer emotionele argumenten aangedragen. En niet alleen verbaal, maar ook fysiek. Ze laat haar schouders en hoofd hangen. En dan bedoel ik echt hangen, op laag water. Zo laag dat je niet kan zien waar je loopt. Dat je steeds wil zeggen ‘stoot je hoofd niet aan die deurklink! Loop niet tegen die kast op!’ En dan komen de uitspraken. ‘Nu missen ze me heeeeeel erg. Ik kan noooooit meer met (…) spelen. Nu ben ik weer he-le-maal alleen.’ Ze strompelt met haar hoofd op laag water naar binnen en gaat languit op haar buik op het vloerkleed liggen. Als ik nu begin over schoenen uittrekken en jas ophangen begint het geschreeuw direct weer, dus dat heb ik inmiddels afgeleerd. Het beste is de kater uit te laten woeden. Of kan ik beter zeggen uit laten zuchten. Want er word me dan toch gezucht! Er wordt zo vaak en diep en hartstochtelijk gezucht dat het huis ervan trilt. En dan rest er nog 1 fase. Mocht je nu denken dat die kater als een nachtkaarsje uitdooft, vergeet het maar. Jinthe eindigt altijd met een klap. En dat is iedereen opnoemen die ze heel leuk vindt, eindigend met papa en mama, en dan zeggen: ‘….zijn niet meer mijn vrienden!’ Boem. Je moet natuurlijk altijd op je hoogtepunt eindigen. En dat was het dan. Oef. Het is wat. Zo’n peuterkater. Je zou bijna zin krijgen in een échte kater.

Categories: Collumns | Leave a comment

New Wine

Wij zijn vorige week voor het eerst naar New Wine geweest. Een week lang kamperen en ondertussen naar seminars en diensten kunnen. Erg gaaf! Voor Jinthe (en alle andere 3/4 jarigen, 130 stuks!) was er ‘s morgens een s’middags een programma. Een grote tent, een eigen groepje, een eigen juf en een eigen band! Superleuk vond ze dat. En elke dag natuurlijk een verhaal uit de bijbel. Nou word ik daar blij van als ouder. Het is vind ik al moeilijk genoeg om dat geloof wat zo in mijn eigen hart leeft over te brengen aan mijn kind. Als anderen dan ook duit in het zakje doen, dan is dat te gek. De dag nadat we thuis kwamen pakte Jinthe het Ikea krukje uit de badkamer, zette het in mijn slaapkamer en instrueerde mij op de rand van ons bed. ‘Mama, ik ga jouw een verhaal vertellen. Een heel belangrijk verhaal.’ ‘Nou komt het’, dacht ik. ‘Haar hart is aangesproken en ze gaat mij een verhaal over Jezus vertellen’. Ze stond op haar krukje. En met veel overtuiging zegt ze: ‘Mama. Ik doe wat ik wil, en wat ik niet wil doe ik niet. En ik kom als ik wil en als ik niet wil kom ik niet.’ Oke dan. Die zag ik niet aankomen.

Categories: Collumns | Leave a comment

Delen

In Portugal is er een gebakje. Er werd ons over dit gebakje verteld. Het gebakje had een prijs gewonnen en het was de grote trots van Portugal. In Lissabon kon je dit gebakje krijgen. Mijn hersenen hadden -voor ik het gebakje in levende lijve had aanschouwd- al grote hoeveelheden dopamine aangemaakt bij alleen al het idee. En ik kon níet wachten tot ik dat gebakje in mijn giegeltje mocht stoppen. En dan heb je dus een kind. Natuurlijk wil je je kind alles geven. Continu geef je het je tijd, je energie en geld en dit gaat vaak redelijk moeiteloos. Maar er zijn van die momenten dat je gewoon niet wílt delen. Heel soms worden die momenten van puur egoïsme vastgelegd… (Maar oooooh wat wastie lekker)DSC05777

Categories: Collumns | Leave a comment

Sinterklaas

 

 

SONY DSC

Ik ben een groot fan van het sinterklaasfeest. Bij mij vroeger thuis werd er al enorm uitgepakt. Zowel letterlijk (7 kinderen – reken maar uit) als qua surprises, gedichten, geheimzinnigheid, verboden knutselpraktijken op slaapkamers, uitgelekte verstopplekjes voor surprises, fopcadeaus die vaak eindigden in tranen. Intens. Prachtig. Read more »

Categories: Collumns | Leave a comment

Omdenken

Die dochter van mij kan Omdenken als gekken. Vanmorgen was ze boos: ‘Ik ben boos op jou mama! Ik ga jou een tik geven!’ En ik krijg prompt een flinke tik op mijn been. Ik verontwaardigd: ‘Wat doe jij nou?! In dit huis geven we geen tikken.’ Jinthe denkt even na. Doet een schaterlachje. En zegt vervolgens: ‘Ik ging jou toch tikken mama?! Jij bent em!’ ‪#‎mondvoltanden‬

Categories: Collumns | 2 Comments

Pasen

Ik zag ze liggen in de winkel en er sprong direct een vonk over. Herinneringen buitelden over elkaar heen in mijn hoofd. Pasen, paasstukjes, lente, nieuw leven – Kuikentjes! En dan bedoel ik die knalgele minikuikentjes die overal oppoppen rond pasen. Van die kleine onplofte hyperschattig ijzerdraadjes met heel vele gele haartjes eraan, 2 plastic oranje voetjes en een ergens geplakt snaveltje. Read more »

Categories: Collumns | Leave a comment

Uitgesproken

Elk kind heeft een eigen karakter. Met eigen talenten, onhebbelijkheden, interesses, de hele riedel. Jinthe’s ding zijn haar uitspraken. We schieten zo vaak in de lach om haar bijzonder serieuze, veel te wijze, fatsoenlijke, hartverwarmende opmerkingen. Een top 10.

Read more »

Categories: Collumns | Leave a comment

Klooster avontuur

Ik zou 4 dagen naar een klooster gaan. Ik had er ontzettend veel zin in. Mijn hoofd leegmaken, lezen, schrijven, slapen en als ik de verhalen moest geloven over Kasteel Slangenburg: lekker eten.

Met een backpack op mijn rug en een rugzak vol met boeken op mijn buik, ging ik op reis naar Doetinchem. Tjonge wat was het anders dan ik had verwacht. Ik stapte uit de bus, liep door de kasteeltuin naar een raam aan de achterzijde. Ik drukte op de bel. Dit was de ‘mensen die met de bus aankomen – route’. Hier kon ik door het raam naar binnen kruipen. Ik paste er echter met mijn backpack en rugzak maar nauwelijks doorheen. De gastvrouw stond onderaan het raam om mij op te vangen, en dat was in mijn geval geen overbodige luxe. Read more »

Categories: Collumns | Leave a comment

Spijt

Jinthe heeft buikgriep. Voor het eerst zo’n echte, met spugen erbij. Ze staat bij de tafel en maakt vreemde geluiden. ‘Oh help!’ denk ik, ‘daar gaat wat uitkomen’. Ik kijk vlug om me heen om wat er komen gaat op te vangen; bakjes, doekjes, slabben, alles is goed. Maar er is niks van dat alles in de buurt. In een reflex vorm ik mijn handen tot een kommetje en hoor mezelf zeggen: ‘Geeft niks Jinthe, spuug maar in het kommetje’. En warempel, nu gehoorzaamt ze me natuurlijk wel direct. Spijt kruipt omhoog langs mijn rug en doordrenkt mijn hele wezen.  #waanzindiemoederliefde #datzouiknounooittegenJurzeggen #enwatermismetdevloer?!

Categories: Collumns | Leave a comment