De Kater

Het valt elke keer weer rouw op ons dak, is heviger dan van tevoren is in te schatten en duurt vooral langer dan gewenst: De kater. Ik had geen idee dat je op 3 jarige leeftijd al een kater kunt hebben, maar ik kan niet anders dan dit onomstotelijk vaststellen. Jinthe heeft regelmatig een kater. De kater komt na een gebeurtenis buiten de deur. Dit kan, net als bij de volwassen kater, evengoed voorkomen na een leuk als na een minder leuk uitje. De kater doet altijd zijn intrede nog op de plek van bestemming. En wel bij het weggaan. Zelfs na een (voor mij) gezellig thee bezoek waarbij mevrouw mij wel 3 keer heeft gezegd dat ze nu toch wel graag naar huis wil, wordt de kater tóch ingezet. En wel bij de deur. Als we weggaan. Het start met een luidkeels geschreeuw en geroep ‘ik wil niet naar huis!’. Tegen haar zeggen ‘maar net zei je nog wat anders’ is zeer nutteloos en levert enkel harder geschreeuw op. (Kinderen herinneren aan wat ze eerder hebben gezegd om het later tegen ze te gebruiken – uhm ik bedoel hiermee tot inzicht te brengen-, is volgens mij een soort ouderschaps beginnersfout. Eentje die ik graag en regelmatig maak, ook al levert dit werkelijkwaar nooit wat op. Het is alleen al prettig om je eigen ongeloof te uiten van deze bijzondere snelle en intense wisselingen in het peuterbrein. ‘Uh, ik weet niet hoor, maar wat je nu zegt kan ik niet volgen, want net zei je nog…’ Etc. Zeer ineffectief en nutteloos. Wel prettig.)

Goed. Dan volgen nog enkele opvoedpogingen. ‘Jinthe, zeg je nog even bedankt voor alles/het spelen/ de gezelligheid?’ Gevolgd door nog meer geschreeuw. Na enkele pogingen staak ik het opvoeden en probeer de gastvrouw vanuit ons tweeën te bedanken, wat nooit overkomt op de manier dat je zou willen omdat je een schreeuwend kind een jas aan probeert trekken en nog erger, schoenen met veters waar ze stil voor moet staan. Maar beginnende katers zijn niet stil, staan niet stil, en zijn verreweg van opgevoed. Dan fietsen we naar huis. Op de fiets wordt intens geklaagd. ‘Ik wilde helemaal niet naar huis! Waarom moeten we altijd naar huis! Ik wil nog spelen! Ik mis mijn vrienden!’

Zodra ik Jinthe dan van de fiets af til worden de meer emotionele argumenten aangedragen. En niet alleen verbaal, maar ook fysiek. Ze laat haar schouders en hoofd hangen. En dan bedoel ik echt hangen, op laag water. Zo laag dat je niet kan zien waar je loopt. Dat je steeds wil zeggen ‘stoot je hoofd niet aan die deurklink! Loop niet tegen die kast op!’ En dan komen de uitspraken. ‘Nu missen ze me heeeeeel erg. Ik kan noooooit meer met (…) spelen. Nu ben ik weer he-le-maal alleen.’ Ze strompelt met haar hoofd op laag water naar binnen en gaat languit op haar buik op het vloerkleed liggen. Als ik nu begin over schoenen uittrekken en jas ophangen begint het geschreeuw direct weer, dus dat heb ik inmiddels afgeleerd. Het beste is de kater uit te laten woeden. Of kan ik beter zeggen uit laten zuchten. Want er word me dan toch gezucht! Er wordt zo vaak en diep en hartstochtelijk gezucht dat het huis ervan trilt. En dan rest er nog 1 fase. Mocht je nu denken dat die kater als een nachtkaarsje uitdooft, vergeet het maar. Jinthe eindigt altijd met een klap. En dat is iedereen opnoemen die ze heel leuk vindt, eindigend met papa en mama, en dan zeggen: ‘….zijn niet meer mijn vrienden!’ Boem. Je moet natuurlijk altijd op je hoogtepunt eindigen. En dat was het dan. Oef. Het is wat. Zo’n peuterkater. Je zou bijna zin krijgen in een échte kater.

Categories: Collumns | Leave a comment

New Wine

Wij zijn vorige week voor het eerst naar New Wine geweest. Een week lang kamperen en ondertussen naar seminars en diensten kunnen. Erg gaaf! Voor Jinthe (en alle andere 3/4 jarigen, 130 stuks!) was er ‘s morgens een s’middags een programma. Een grote tent, een eigen groepje, een eigen juf en een eigen band! Superleuk vond ze dat. En elke dag natuurlijk een verhaal uit de bijbel. Nou word ik daar blij van als ouder. Het is vind ik al moeilijk genoeg om dat geloof wat zo in mijn eigen hart leeft over te brengen aan mijn kind. Als anderen dan ook duit in het zakje doen, dan is dat te gek. De dag nadat we thuis kwamen pakte Jinthe het Ikea krukje uit de badkamer, zette het in mijn slaapkamer en instrueerde mij op de rand van ons bed. ‘Mama, ik ga jouw een verhaal vertellen. Een heel belangrijk verhaal.’ ‘Nou komt het’, dacht ik. ‘Haar hart is aangesproken en ze gaat mij een verhaal over Jezus vertellen’. Ze stond op haar krukje. En met veel overtuiging zegt ze: ‘Mama. Ik doe wat ik wil, en wat ik niet wil doe ik niet. En ik kom als ik wil en als ik niet wil kom ik niet.’ Oke dan. Die zag ik niet aankomen.

Categories: Collumns | Leave a comment

Delen

In Portugal is er een gebakje. Er werd ons over dit gebakje verteld. Het gebakje had een prijs gewonnen en het was de grote trots van Portugal. In Lissabon kon je dit gebakje krijgen. Mijn hersenen hadden -voor ik het gebakje in levende lijve had aanschouwd- al grote hoeveelheden dopamine aangemaakt bij alleen al het idee. En ik kon níet wachten tot ik dat gebakje in mijn giegeltje mocht stoppen. En dan heb je dus een kind. Natuurlijk wil je je kind alles geven. Continu geef je het je tijd, je energie en geld en dit gaat vaak redelijk moeiteloos. Maar er zijn van die momenten dat je gewoon niet wílt delen. Heel soms worden die momenten van puur egoïsme vastgelegd… (Maar oooooh wat wastie lekker)DSC05777

Categories: Collumns | Leave a comment

Sinterklaas

 

 

SONY DSC

Ik ben een groot fan van het sinterklaasfeest. Bij mij vroeger thuis werd er al enorm uitgepakt. Zowel letterlijk (7 kinderen – reken maar uit) als qua surprises, gedichten, geheimzinnigheid, verboden knutselpraktijken op slaapkamers, uitgelekte verstopplekjes voor surprises, fopcadeaus die vaak eindigden in tranen. Intens. Prachtig. Read more »

Categories: Collumns | Leave a comment

Omdenken

Die dochter van mij kan Omdenken als gekken. Vanmorgen was ze boos: ‘Ik ben boos op jou mama! Ik ga jou een tik geven!’ En ik krijg prompt een flinke tik op mijn been. Ik verontwaardigd: ‘Wat doe jij nou?! In dit huis geven we geen tikken.’ Jinthe denkt even na. Doet een schaterlachje. En zegt vervolgens: ‘Ik ging jou toch tikken mama?! Jij bent em!’ ‪#‎mondvoltanden‬

Categories: Collumns | 2 Comments

Pasen

Ik zag ze liggen in de winkel en er sprong direct een vonk over. Herinneringen buitelden over elkaar heen in mijn hoofd. Pasen, paasstukjes, lente, nieuw leven – Kuikentjes! En dan bedoel ik die knalgele minikuikentjes die overal oppoppen rond pasen. Van die kleine onplofte hyperschattig ijzerdraadjes met heel vele gele haartjes eraan, 2 plastic oranje voetjes en een ergens geplakt snaveltje. Read more »

Categories: Collumns | Leave a comment

Uitgesproken

Elk kind heeft een eigen karakter. Met eigen talenten, onhebbelijkheden, interesses, de hele riedel. Jinthe’s ding zijn haar uitspraken. We schieten zo vaak in de lach om haar bijzonder serieuze, veel te wijze, fatsoenlijke, hartverwarmende opmerkingen. Een top 10.

Read more »

Categories: Collumns | Leave a comment

Klooster avontuur

Ik zou 4 dagen naar een klooster gaan. Ik had er ontzettend veel zin in. Mijn hoofd leegmaken, lezen, schrijven, slapen en als ik de verhalen moest geloven over Kasteel Slangenburg: lekker eten.

Met een backpack op mijn rug en een rugzak vol met boeken op mijn buik, ging ik op reis naar Doetinchem. Tjonge wat was het anders dan ik had verwacht. Ik stapte uit de bus, liep door de kasteeltuin naar een raam aan de achterzijde. Ik drukte op de bel. Dit was de ‘mensen die met de bus aankomen – route’. Hier kon ik door het raam naar binnen kruipen. Ik paste er echter met mijn backpack en rugzak maar nauwelijks doorheen. De gastvrouw stond onderaan het raam om mij op te vangen, en dat was in mijn geval geen overbodige luxe. Read more »

Categories: Collumns | Leave a comment

Spijt

Jinthe heeft buikgriep. Voor het eerst zo’n echte, met spugen erbij. Ze staat bij de tafel en maakt vreemde geluiden. ‘Oh help!’ denk ik, ‘daar gaat wat uitkomen’. Ik kijk vlug om me heen om wat er komen gaat op te vangen; bakjes, doekjes, slabben, alles is goed. Maar er is niks van dat alles in de buurt. In een reflex vorm ik mijn handen tot een kommetje en hoor mezelf zeggen: ‘Geeft niks Jinthe, spuug maar in het kommetje’. En warempel, nu gehoorzaamt ze me natuurlijk wel direct. Spijt kruipt omhoog langs mijn rug en doordrenkt mijn hele wezen.  #waanzindiemoederliefde #datzouiknounooittegenJurzeggen #enwatermismetdevloer?!

Categories: Collumns | Leave a comment

Een ongeluk zit in een klein gaatje

We zijn op vakantie en zitten aan tafel aan de macaroni. Voor de 10e keer, maar dat maakt niet uit. We zijn moe en hongerig. Jur en ik proberen een gesprek te voeren, maar Jinthe is vervelend. Ze duikt -met haar rode macaroni vinger- voor de zoveelste keer in haar neus. Het kleine dunne vingertje reikt vervaarlijk diep. ‘Uit uit!’roept ze. Nu wordt het ons toch wat te mal. ‘Jinthe, haal die vinger eens uit je neus! Straks blijft er nog wat steken!’ reageer ik geïrriteerd. Jur zet zijn boze gezicht op. Read more »

Categories: Collumns | Leave a comment